Als ik zo vrij mag zijn, zou ik zeggen dat we een nieuw bewijsstuk hebben tegen de hypothetische <a href="https://medipodcast.eu/nl/bestaat-er-zoiets-als-metabolisch-gezond-overgewicht/" target="_blank" rel="noopener">metabolisch gezonde obesitas</a>. Begin 2025 stelde de Commissie Diabetes en Endocrinologie van The Lancet een <a href="https://www.thelancet.com/journals/landia/article/PIIS2213-8587(24)00316-4/abstract" target="_blank" rel="noopener">nieuwe definitie van obesitas</a> voor die verder gaat dan alleen het vaststellen van een hoge body mass index (BMI). Eenvoudig gezegd werd obesitas gedefinieerd: <ul> <li>ofwel door een zeer hoge BMI (> 40) of door een traditionele BMI (> 30) plus ten minste één antropometrische maat (taille omtrek, taille-heup verhouding, taille-lengteverhouding) die de specifieke drempelwaarden voor leeftijd en etnische afkomst overschrijdt,</li> <li>ofwel door een BMI < 30, maar met ten minste twee antropometrische maten die de specifieke drempels overschrijden, afhankelijk van leeftijd en etnische afkomst.</li> </ul> Een Amerikaans team heeft de impact van deze nieuwe definitie geëvalueerd op basis van gegevens van meer dan 300.000 personen uit het longitudinale cohort All of Us. De <a href="https://jamanetwork.com/journals/jamanetworkopen/fullarticle/2840138" target="_blank" rel="noopener">resultaten</a>, gepubliceerd in <b>JAMA Network Open</b>, geven aan dat het percentage zwaarlijvigen volgens de klassieke BMI ≥ 30 43% bedroeg, dat dit percentage oploopt tot 69% bij gebruik van de nieuwe definitie en dat de stijging vrijwel volledig te wijten is aan de opname van personen met strikt antropometrische obesitas (BMI < 30 maar met 2 antropometrische maten die de specifieke drempels volgens leeftijd en etnische afkomst overschrijden). <h2><i>Dat is nogal wat, zult u zeggen...</i></h2> Het probleem is dat dit niet alleen een kwestie van cijfers is. De resultaten wijzen er ook op dat antropometrisch zwaarlijvige personen, net als zwaarlijvige personen met een hoge BMI, maar in mindere mate, klinische gevolgen ondervinden van hun zwaarlijvigheid (met name diabetes en hypertensie), waardoor hun cardiovasculaire risico toeneemt. Het <a href="https://jamanetwork.com/journals/jamanetworkopen/fullarticle/2840142" target="_blank" rel="noopener">begeleidende hoofdartikel</a> van het artikel ( ook vrij en gratis toegankelijk) vraagt zich af wat er met deze resultaten moet worden gedaan en stelt dat de nieuwe definitie misschien wel de laatste is in een lange reeks die nog zal volgen. Als u op dit moment nog niet verzadigd bent, weet dan dat <b>de American Association of Clinical Endocrinology </b>onlangs een <a href="https://www.endocrinepractice.org/article/S1530-891X(25)00977-2/fulltext" target="_blank" rel="noopener">consensus van deskundigen</a> heeft gepubliceerd die zeer de moeite waard is, omdat deze bijna geen rekening houdt met de BMI en zich baseert op het bestaan en de ernst van aandoeningen en complicaties die verband houden met obesitas. Door obesitas te kwalificeren als <b>een chronische ziekte die verband houdt met adipositas </b>en door de voorkeur te geven aan een geïndividualiseerde aanpak, gericht op complicaties en met een langetermijnvisie, wijken deze aanbevelingen af van de op gewicht gerichte modellen, die als achterhaald worden beschouwd. Zoals de deskundigen in hun conclusie benadrukken: "<i>Het doel is niet alleen gewichtsverlies, maar vooral ook verbetering van de algehele gezondheid, vermindering van de ziektelast en verbetering van de levenskwaliteit, en het verlenen van evidence-based en patiëntgerichte zorg</i>". We kunnen het niet beter verwoorden.