Het is algemeen bekend dat een lage sociaaleconomische status, die vooral wordt gekenmerkt door een laag opleidingsniveau en een bescheiden inkomen, gepaard gaat met een verhoogd risico op verschillende ziekten, zoals diabetes type 2 en hoge bloeddruk, maar…
Op de lange termijn kunnen deze twee aandoeningen inderdaad bijdragen aan veranderingen in de geestelijke gezondheid in de vorm van geheugenverlies, cognitieve achteruitgang en dementie. Volgens nieuwe gegevens heeft de schadelijke impact van onzekerheid een veel directere en meer onmiddellijke invloed op kinderen en adolescenten.
In dit specifieke geval richtte het onderzoek zich op kinderen en jongeren met emotionele problemen, met name angst en depressie.
Dit onderzoek, waarvan de resultaten zijn gepubliceerd in het British Journal of Psychiatry, toont aan dat onzekerheid (in dit geval het wonen in de meest achtergestelde wijken van de 8 stedelijke centra die aan het onderzoek deelnamen) een uiterst schadelijke invloed heeft op de kans dat kinderen en adolescenten worden doorverwezen naar gespecialiseerde sociale diensten voor geestelijke gezondheidszorg.
Bovendien, en misschien nog verontrustender, hadden degenen die daarheen waren doorverwezen moeite om de hulp en ondersteuning te krijgen die nodig was om de magere resultaten te consolideren.
Flagrante ongelijkheden die resulteren in slechtere klinische resultaten. Zo vertoonde bijvoorbeeld 61% van de doorverwezen proefpersonen na een follow-up van 1 jaar nog steeds de criteria die een passende behandeling op het vlak van geestelijke gezondheid rechtvaardigen.
Dit uitgebreide, landelijk representatieve onderzoek behandelt cruciale kwesties die van belang zijn voor gezinnen, artsen die signalen opmerken en doorverwijzen, zorgverleners die de zorg op zich nemen en beleidsmakers. Wie wordt er gesignaleerd? Wie krijgt hulp aangeboden? Wie vertoont verbetering in zijn of haar toestand?
Deze resultaten hebben uiteraard betrekking op Engeland en zijn waarschijnlijk niet zomaar naar andere landen te extrapoleren, maar ze hebben in ieder geval de verdienste dat ze benadrukken dat de toegang tot zorg verre van gelijk is en dat degenen die deze het hardst nodig hebben, helaas niet het beste af zijn.
Ze moeten ons er ook toe aanzetten ons af te vragen of onze huidige zorgmodellen wel echt zijn afgestemd op de werkelijke situatie (een discrepantie tussen een toenemende prevalentie en een steeds beperkter aanbod van betaalbare zorg).






