De belangrijkste zorgen van mensen met psoriasis hebben betrekking op de huid. Enerzijds zijn er het uiterlijk en de omvang van de laesies en anderzijds de reacties van wantrouwen of afwijzing die dit kunnen veroorzaken (de beruchte blikken van anderen). Dit mag echter niet verhullen dat psoriasis <strong>veel meer is dan alleen een huidaandoening</strong>. Psoriasis gaat gepaard met een <strong>chronische, algemene ontsteking</strong> als gevolg van een overactief immuunsysteem. Tegenwoordig beschikken we over behandelingen die <strong>de laesies</strong> van patiënten snel en volledig kunnen <strong>doen verdwijnen</strong> (behalen van een PASI 100) en er zijn goede redenen om aan te nemen dat dit verband houdt met een betere controle van de systemische ontsteking. Dat betekent niet dat het behalen van een PASI 100 synoniem is met een algehele beheersing van de systemische ontsteking, maar het suggereert wel dat het in ieder geval een belangrijke mijlpaal is op weg naar <strong>een algehele behandeling</strong> die niet beperkt blijft tot de huid en die past in een logica van lange termijn preventie, met name <strong>van cardiovasculaire risico's</strong> en <strong>het risico op de overgang naar artritis psoriatica</strong>. Als voorbeeld van het belang om verder te kijken dan PASI 100 en dus verder dan de esthetische aspecten van psoriasis en de psychologische gevolgen daarvan, heeft een Duitse observationele studie, gepubliceerd in <strong>Arthritis & Rheumatology</strong>, veranderingen aangetoond in bepaalde <strong>T-cellen in het perifere bloed</strong> bij patiënten in verschillende stadia van de overgang naar artritis psoriatica. De <a href="https://acrjournals.onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/art.43396" target="_blank" rel="noopener">resultaten</a> laten in verschillende mate, maar in alle gevallen, veranderingen zien die met name betrekking hebben op <strong>de cytotoxische T-lymfocyten 17</strong> (Tc17-cellen) die verantwoordelijk zijn voor de afscheiding van IL 17, een van de belangrijkste cytokines die betrokken zijn bij systemische ontstekingen. Deze vaststelling doet de auteurs van dit werk zeggen dat <em>"toekomstige therapeutische benaderingen om de overgang van psoriasis en artritis psoriatica te voorkomen en om effectievere therapieën, of zelfs een genezing van de psoriatische ziekte te bieden, specifiek gericht moeten zijn op de IL-23/IL-17-as en zich in het bijzonder moeten concentreren op de impact van Tc17-cellen"</em>. Het is dus tijd om holistisch te denken en we beschikken al over therapeutische middelen die ons in staat zouden moeten stellen om dit met succes te doen.