Obstructieve slaapapneu (OSA) komt voor bij bijna de helft van de ouderen (≥ 65 jaar) en komt nog vaker voor bij mensen van ≥ 80 jaar, maar deze groep is sterk ondervertegenwoordigd in gerandomiseerde klinische studies.
Daardoor zijn de diagnostische drempels en therapeutische aanbevelingen, met name het gebruik van continue positieve luchtwegdruk (CPAP), gebaseerd op gegevens die voornamelijk afkomstig zijn van jonge of middelbare volwassenen.
Een Amerikaans-Italiaans-Spaans team heeft een uitgebreid overzicht gemaakt van de beschikbare gegevens over ouderen en benadrukt in Sleep Medicine Reviews de noodzaak van meer geïndividualiseerde en op de leeftijd afgestemde benaderingen voor de diagnose en behandeling van OSA bij ouderen.
Ter ondersteuning van hun aanbeveling benadrukken de auteurs dat veroudering gepaard gaat met specifieke fysiologische veranderingen in de functie van de bovenste luchtwegen, de ademhalingscontrole en de slaaparchitectuur, die het klinische beeld kunnen beïnvloeden (weinig overmatige slaperigheid overdag, maar eerder atypische symptomen, zoals vermoeidheid, slapeloosheid, cognitieve stoornissen, valpartijen of stemmingsstoornissen) en de respons op de standaardbehandeling (de therapietrouw bij CPAP neemt significant af met de leeftijd en de voordelen zijn beperkt bij personen ouder dan 80 jaar).
De auteurs benadrukken ook het nauwe verband tussen OSA en kwetsbaarheid, waarbij ze met name aangeven dat intermitterende hypoxie, ontstekingen en hormonale verstoringen kunnen bijdragen aan de achteruitgang van fysieke en cognitieve prestaties.
In afwachting van specifiek hierop gerichte klinische studies wordt geconcludeerd dat bij ouderen de ernst van de symptomen, de kwetsbaarheid, de functionele zelfredzaamheid en de wensen/mogelijkheden van de patiënten waarschijnlijk zwaarder moeten wegen in de therapeutische beslissingen dan de drempelwaarden van de apneu-hypopneu-index.
