Uitstelgedrag wordt gedefinieerd als de neiging om dingen uit te stellen, te vertragen of te rekken. Deze houding wordt vaak beschouwd als het voorrecht van mensen die het rustig aan doen, nogal lui zijn, weinig wilskracht of karakter hebben en als credo de twee complementaire gezegden “Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last” en “Morgen is er weer een dag” hanteren.
Een uitstekend artikel in The Conversation toont echter aan dat deze visie onjuist is en dat uitstelgedrag in werkelijkheid voorkomt bij mensen die eerder perfectionisten zijn, moeite hebben met het reguleren van hun emoties (angst om fouten te maken of niet het beste resultaat te behalen) en voor wie uitstelgedrag een vorm van zelfverdediging is, een soort kortetermijnoplossing om hun humeur te verbeteren.
Een beslissing uitstellen betekent bijvoorbeeld dat je, in ieder geval tijdelijk, niet hoeft te kiezen (en dus ook niet hoeft te kiezen tussen twee alternatieven).
De tekst staat vol met voorbeelden en u zult minstens een of twee keer iets tegenkomen dat u zelf hebt meegemaakt of dat u aangaat. Veel leesplezier.
