Sikkelcelziekte wordt veroorzaakt door een unieke, punctuele mutatie in het DNA van het gen dat codeert voor ß-globine, gelegen op chromosoom 11. Ondanks deze unieke pathofysiologie zijn de klinische verschijnselen zeer variabel, zowel wat betreft pijn als wat betreft orgaanletsels.
Onderzoekers van de Universiteit van Minnesota hebben onlangs een verklaring voorgesteld door aan te tonen dat de ernst van sikkelcelanemie (beoordeeld aan de hand van het optreden van pijnlijke vaso-occlusieve crises) niet het gevolg is van een te hoge totale concentratie van rode bloedcellen, maar van het specifieke gedrag van een zeer kleine populatie rode bloedcellen die zeer gevoelig zijn voor een daling van de partiële zuurstofdruk in het bloed.
De resultaten, gepubliceerd in Science Advances, geven aan dat bijzonder stijve rode bloedcellen beginnen te verschijnen bij een partiële zuurstofdruk van 12 %, een niveau dat doorgaans wordt waargenomen in de longen en de hersenen. Deze rode bloedcellen hebben de eigenschap dat ze zich ophopen tegen de vaatwand (marginalisatie), wat de wrijving verhoogt. Wanneer hun concentratie hoog is, ontstaat er weerstand tegen de bloedstroom en ontstaan er lokale blokkades.
“Door tegelijkertijd de eigenschappen van individuele cellen en de dynamiek van het volledige bloed te bestuderen, hebben we vastgesteld dat patiënten met zeer verschillende klinische profielen allemaal dezelfde onderliggende fysische relatie vertoonden, die wordt bepaald door het aandeel stijve bloedcellen“, aldus de hoofdauteur van het onderzoek.
Volgens de onderzoekers kan inzicht in de fysische component van de ziekte bijdragen tot de ontwikkeling van effectievere en gepersonaliseerde therapeutische benaderingen en tot het ontstaan van nieuwe tests voor vroegtijdige opsporing van symptomen.
Alle details zijn te vinden in het open access-artikel en de essentie in het persbericht van de universiteit.
