Een MRI-scan, een DNA-sequentie of een microscopische afbeelding zijn in de eerste plaats medische hulpmiddelen. Voor sommige kunstenaars worden ze echter creatief materiaal.
Deze kunstwerken beperken zich niet tot esthetiek, maar stellen onze relatie tot het lichaam, ziekte, technologie en zelfs onze biologische identiteit ter discussie.
Zo maakt Luke Jerram indrukwekkende glazen sculpturen van virussen, bacteriën en cellen. Ze zijn kleurloos en herinneren ons eraan dat de kleuren die we vaak met microben associëren, het resultaat zijn van kunstmatige kleuring om ze beter te kunnen waarnemen. Door deze visuele laag weg te nemen, nodigt de kunstenaar ons uit om op een andere manier te kijken naar organismen die we met het blote oog nooit zien.
Aan de andere kant van het spectrum verkent Suzanne Anker de vraagstukken rond genetica, DNA, sequentiebepaling en biotechnologie. Haar installaties combineren wetenschappelijke kennis met reflectie over de keuzes die de moderne geneeskunde ons binnenkort zal bieden.
Andere kunstenaars gebruiken röntgenfoto’s, CT-scans of MRI-beelden als uitgangsmateriaal. Breuken worden abstracte landschappen, een via MRI waargenomen brein verandert in een licht sculptuur, terwijl algoritmen voor kunstmatige intelligentie op basis van duizenden medische beelden geheel nieuwe voorstellingen van het menselijk lichaam genereren.
Ook de microbiota inspireert verschillende kunstenaars die de enorme diversiteit van de bacteriën in ons leven weergeven. Onzichtbaar als ze zijn, worden ze plotseling zichtbaar en poëtisch en herinneren ze ons eraan dat ons organisme een waar ecosysteem is.
De geneeskunde probeert het levende te begrijpen, de kunst probeert er betekenis aan te geven.
Wanneer deze twee elkaar ontmoeten, bieden ze ons een andere manier om naar het menselijk lichaam te kijken: niet langer alleen als een verzameling organen, maar als een gebied vol emoties, ontdekkingen en vragen.
