Een van onze favoriete terugkerende boodschappen is dat elke patiënt uniek is en daarom een gepersonaliseerde behandeling verdient die is afgestemd op zijn of haar specifieke situatie. Een recent onderzoek sluit hierop aan door aan te tonen dat een bepaald anatomisch kenmerk gepaard gaat met een hogere prevalentie en een grotere ernst van diverse symptomen die vrouwen tijdens de menopauze treffen.
Het artikel, dat in een komende uitgave van *Menopause* – het officiële tijdschrift van de Amerikaanse Menopause Society – zal verschijnen, is gebaseerd op de analyse van gegevens van meer dan 1.100 vrouwen die hebben deelgenomen aan SWAN (Study of Women’s Health Across the Nation).
De onderzoekers maakten gebruik van de netwerkanalyse techniek, waarmee een duidelijk beeld kan worden verkregen van de onderlinge verbanden tussen de verschillende symptomen die van belang zijn, en vergeleken de structuur van de netwerken naargelang de vrouwen al dan niet abdominale obesitas hadden, gedefinieerd als een taille-lengteverhouding ≥ 0,5.
Uit de resultaten blijkt dat vrouwen met abdominale obesitas vaker last hebben van duizeligheid, opvliegers en nachtelijk zweten dan vrouwen zonder abdominale obesitas, en dat deze symptomen bij hen ook heviger zijn. Ook wordt bij vrouwen met abdominale obesitas een hogere frequentie van slaapstoornissen en hartkloppingen vastgesteld.
Het meest opvallend is wellicht dat bij abdominale obesitas vergeetachtigheid en prikkelbaarheid een grotere invloed lijken te hebben op het evenwicht tussen de symptomen, wat betekent dat bij de behandeling meer specifiek rekening moet worden gehouden met de cognitieve en affectieve aspecten, ook al zijn deze klinisch minder duidelijk zichtbaar dan nachtelijk zweten.
Al met al tast abdominale obesitas niet alleen het zelfbeeld aan en heeft het schadelijke gevolgen voor de cardiovasculaire en metabole gezondheid, maar maakt het de beproeving die de menopauze voor de meeste vrouwen betekent, nog moeilijker.
Er wordt gesteld dat het screenen op abdominale obesitas een manier zou kunnen zijn om beter in kaart te brengen welke vrouwen het meest baat zouden hebben bij interventies die gericht zijn op hun symptomen patroon, in plaats van te proberen de klinisch meest opvallende symptomen te beteugelen.
